Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο

Συγκεντρωτικά στοιχεία για τα είδη χλωρίδας/πανίδας

Πανίδα
Ονομασία Οικογένεια Γένος Καθεστώς παρουσίας Πληθυσμός Οικολογία Πιθανές απειλές Εξάπλωση στην Ελλάδα Πληροφορίες Τόπος Άνθη Βελόνες Βιολογικές απαιτήσεις Γεωγραφική εξάπλωση Καρπός Κλαδίσκοι Κώνοι Οφθαλμοί Σπέρματα Φύλλα Χρήσεις
Ursus arctos (Αρκούδα) Ο πληθυσμός της καφέ αρκούδας στην Ελλάδα υπολογίζεται σε 350 - 400 περίπου. Ζουν σε δύο ανεξάρτητους πληθυσμούς, οι οποίοι δεν επικοινωνούν γεωγραφικά μεταξύ τους. Ο μεγαλύτερος πληθυσμός ζει στην ευρύτερη περιοχή της οροσειράς της Πίνδου και ο δεύτερος ζει στην ευρύτερη περιοχή της οροσειράς της Ροδόπης. Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν σταθερές ενδείξεις για παρουσία αρκούδας στον ορεινό άξονα Βόρα-Ολύμπου και στη Στερεά Ελλάδα μέχρι και την ορεινή Ναυπακτία, περιοχές όπου το είδος δεν είχε καταγραφεί τα προηγούμενα 70 χρόνια. Οι δύο βασικές απειλές για την καφέ αρκούδα στην Ελλάδα είναι η σκόπιμη ή τυχαία θανάτωση και η απώλεια και ο κατακερματισμός του βιοτόπου της. 

Το κόκκινο βιβλίο των απειλούμενων ζώων της Ελλάδας, Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, Ελληνική Ζωολογική Εταιρία, WWF Ελλάς, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Ελληνική Ερπετολογική Εταιρεία, Ινστιτούτο Σπηλαιολογικών Ερευνών Ελλάδας.

http://www.arcturos.gr/el/index.php?option=ozo_content&perform=view&id=5&Itemid=0

Πίνοβο – Τζένα, Μαύρο δάσος
Vulpes vulpes (Αλεπού)

Βαλάκος, Σ., Π. ΠαφίληςΠ. ΓεωργιακάκηςΓ. ΠαπαμιχαήλΠ. ΛυμπεράκηςΧ. Σίμου και Κ. Ταξείδης, Άγρια Θηλαστικά, ΕΚΠΑ, 2012.

Τσούνης, Γ., Τα θηλαστικά της Ελλάδας, Εκδόσεις Περγαμηνή.

http://wildlife-vetauth.blogspot.gr/p/blog-page.html

http://www.gpeppas.gr/thireftes/alepou/alepou.html

http://filotis.itia.ntua.gr/species/d/6195/?sort=site_name_gr

http://www.gbif.org/species/6164290

http://www.theanimalfiles.com/mammals/carnivores/fox_red.html

http://www.itis.gov/servlet/SingleRpt/SingleRpt?search_topic=TSN&search_value=726934

Πίνοβο – Τζένα, Λουτρά Λουτρακίου
Capreolus capreolus (Ζαρκάδι)

Βαλάκος, Σ., Π. ΠαφίληςΠ. ΓεωργιακάκηςΓ. ΠαπαμιχαήλΠ. ΛυμπεράκηςΧ. Σίμου και Κ. Ταξείδης, Άγρια Θηλαστικά, ΕΚΠΑ, 2012.

Τσούνης, Γ., Τα θηλαστικά της Ελλάδας, Εκδόσεις Περγαμηνή.

http://www.arcturos.gr/el/index.php?option=ozo_content&perform=view&id=3&Itemid=8

http://filotis.itia.ntua.gr/species/d/6210/

http://www.iucnredlist.org/details/42395/0

http://www.arkive.org/roe-deer/capreolus-capreolus/

http://animaldiversity.org/accounts/Capreolus_capreolus/

http://www.faunaeur.org/full_results.php?id=305258

  

Πίνοβο – Τζένα, Λουτρά Λουτρακίου
Lynx lynx (Λύγκας)

Κομηνός, Θ. & Γόδης, Κ. 2004. Προκαταρκτική μελέτη για τον λύγκα (Lynx lynx) στην πε- ριοχή του Καϊμακτσαλάν. Τελική αναφορά. Πρόγραμμα ΕΤΕΡΠΣ, Αρκτούρος.

Βαλάκος, Σ., Π. ΠαφίληςΠ. ΓεωργιακάκηςΓ. ΠαπαμιχαήλΠ. ΛυμπεράκηςΧ. Σίμου και Κ. Ταξείδης, Άγρια Θηλαστικά, ΕΚΠΑ, 2012.

Τσούνης, Γ., Τα θηλαστικά της Ελλάδας, Εκδόσεις Περγαμηνή.

http://www.arcturos.gr/el/index.php?option=ozo_content&perform=view&id=10&Itemid=6

http://www.elet.gr/pages/wp-content/uploads/59-Pages-from-3o-praktika.pdf

http://www.arkive.org/eurasian-lynx/lynx-lynx/

http://www.lcie.org/Large-carnivores/Eurasian-lynx

Πίνοβο – Τζένα, Λουτρά Λουτρακίου
Sus scrofa (Αγριογούρουνο)

Βαλάκος, Σ., Π. ΠαφίληςΠ. ΓεωργιακάκηςΓ. ΠαπαμιχαήλΠ. ΛυμπεράκηςΧ. Σίμου και Κ. Ταξείδης, Άγρια Θηλαστικά, ΕΚΠΑ, 2012.

Τσούνης, Γ., Τα θηλαστικά της Ελλάδας, Εκδόσεις Περγαμηνή.

http://www.ihunt.gr/node/119

http://www.topeiros.gr/toperos/stena/pages/06thilastika.htm

Πίνοβο – Τζένα, Λουτρά Λουτρακίου
Canis lupus (Λύκος ) Στην Ελλάδα σήμερα υπολογίζεται ότι ζουν 700 λύκοι σε όλο σχεδόν το ηπειρωτικό ανάγλυφο της χώρας, βόρεια της Βοιωτίας. Στις περιοχές αυτές, ο λύκος επιβιώνει σε πολλές μικρές και απομονωμένες μεταξύ τους ομάδες, με εντονότερη παρουσία σε σημεία όπου υπάρχει νομαδική κτηνοτροφία ή όπου υφίστανται ακόμη μεγάλα ορεινά συγκροτήματα χωρίς έντονη ανθρώπινη παρουσία.    Η ελάττωση της φυσικής λείας του λύκου (ελάφι, ζαρκάδι, αγριογούρουνο) που οφείλεται σε ανθρωπογενείς παράγοντες, τον στρέφει προς τα κτηνοτροφικά ζώα, που σε συνδυασμό με τη σταδιακή χαλάρωση πρόληψης των ζημιών συνιστά γεγονός που επιτείνει τη σύγκρουση ανθρώπου-λύκου. Οι παγάνες και τα δηλητηριασμένα δολώματα συνεχίζουν να αποτελούν ευρύτατα διαδεδομένες πρακτικές θανάτωσης λύκων αν και ο νόμος, ήδη από το 1991, απαγορεύει αυστηρά τη χρήση τους. Επίσης, η επέκταση της ανθρώπινης δραστηριότητας ακόμα και σε δυσπρόσιτες και απομακρυσμένες περιοχές, τα μεγάλα τεχνικά έργα, η διάνοιξη εκτεταμένου και ανεξέλεγκτου δικτύου δασικών δρόμων, η επέκταση των βοσκοτόπων και η μείωση των δασικών εκτάσεων, οδηγούν σταδιακά στην υποβάθμιση των βιοτόπων του λύκου απειλώντας την επιβίωσή του. 

Ηλιόπουλος, Γ. 1999a. Κατανομή, πληθυσμιακή εκτίμηση και τάσεις του πληθυσμού του λύ- κου στην Ελλάδα. Ενδιάμεση Αναφορά, Πρόγραμμα "ΛΥΚΟΣ", LIFE97 NAT/GR/004249, Αρ- κτούρος, Υπ. Γεωργίας-ΓΓΔ & ΦΠ.

Βαλάκος, Σ., Π. ΠαφίληςΠ. ΓεωργιακάκηςΓ. ΠαπαμιχαήλΠ. ΛυμπεράκηςΧ. Σίμου και Κ. Ταξείδης, Άγρια Θηλαστικά, ΕΚΠΑ, 2012.

Τσούνης, Γ., Τα θηλαστικά της Ελλάδας, Εκδόσεις Περγαμηνή.

http://www.callisto.gr/lykos.php

http://www.iucnredlist.org/details/3746/0

http://www.science.smith.edu/msi/pdf/i0076-3519-037-01-0001.pdf

http://www.researchgate.net/profile/Diana_Zlatanova/publication/241704792_HABITAT_VARIABLES_ASSOCIATED_WITH_WOLF_(CANIS_LUPUS_L.)_DISTRIBUTION_AND_ABUNDANCE_IN_BULGARIA/links/00b7d51cad7221e271000000.pdf

http://ielc.libguides.com/sdzg/factsheets/graywolf

http://www.arcturos.gr/el/index.php?option=ozo_content&perform=view&id=6&Itemid=3

http://www.atticapark.com/zoo-details/5NQD/Grey-wolf

http://www.ypeka.gr/LinkClick.aspx?fileticket=UV6mEQD1xaM%3d&tabid=596&language=el-GR

Πίνοβο – Τζένα, Λουτρά Λουτρακίου
Sciurus vulgaris (Σκίουρος)

Βαλάκος, Σ., Π. ΠαφίληςΠ. ΓεωργιακάκηςΓ. ΠαπαμιχαήλΠ. ΛυμπεράκηςΧ. Σίμου και Κ. Ταξείδης, Άγρια Θηλαστικά, ΕΚΠΑ, 2012.

Τσούνης, Γ., Τα θηλαστικά της Ελλάδας, Εκδόσεις Περγαμηνή.

http://wildlife-vetauth.blogspot.gr/p/blog-page.html

http://www.iucnredlist.org/details/20025/0

http://www.naturagraeca.com/ws/84,130,58,1,1

https://www.katakali.net/drupal/?q=thilastika/skioyros

Πίνοβο – Τζένα, Λουτρά Λουτρακίου, Μαύρο δάσος
Lepus europaeus (Λαγός) λαγιδών

Βαλάκος, Σ., Π. ΠαφίληςΠ. ΓεωργιακάκηςΓ. ΠαπαμιχαήλΠ. ΛυμπεράκηςΧ. Σίμου και Κ. Ταξείδης, Άγρια Θηλαστικά, ΕΚΠΑ, 2012.

Τσούνης, Γ., Τα θηλαστικά της Ελλάδας, Εκδόσεις Περγαμηνή.

http://wildlife-vetauth.blogspot.gr/p/blog-page.html

http://www.iucnredlist.org/details/41280/0

http://www.itis.gov/servlet/SingleRpt/SingleRpt?search_topic=TSN&search_value=552501

http://www.faunaeur.org/full_results.php?id=305525

Πίνοβο – Τζένα, Λουτρά Λουτρακίου, Μαύρο δάσος
Rupicapra rupicapra (Αγριόγιδο)

Βαλάκος, Σ., Π. ΠαφίληςΠ. ΓεωργιακάκηςΓ. ΠαπαμιχαήλΠ. ΛυμπεράκηςΧ. Σίμου και Κ. Ταξείδης, Άγρια Θηλαστικά, ΕΚΠΑ, 2012.

Τσούνης, Γ., Τα θηλαστικά της Ελλάδας, Εκδόσεις Περγαμηνή.

http://www.iucnredlist.org/details/full/39255/0×

http://www.env-edu.gr/Chapters.aspx?id=88

http://www.biodiversity-info.gr/index.php/el/greek-nature-and-biodiversity/species/fauna/mammals/rupicapra-rupicapra

http://www.arcturos.gr/el/index.php?option=ozo_content&perform=view&id=8&Itemid=4

http://pixabay.com/el/%CE%B1%CE%B3%CF%81%CE%B9%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%B4%CE%BF-rupicapra-rupicapra-gams-60083/

http://dasarxeio.com/2014/09/03/758-4

Πίνοβο – Τζένα, Λουτρά Λουτρακίου, Μαύρο δάσος
Testudo hermanni ( Χελώνα μεσογειακή ή χελώνα του Χέρμαν) Ηπειρωτική Ελλάδα, Πελοπόννησος, Εύβοια, Ιόνια νησιά. Είναι πιθανόν να έχει εισαχθεί από τον άνθρωπο σε νησιά εκτός κατανομής της.

Arnold, N. E., Reptiles and amphibians of Europe, Princeton University Press, 2003.

Valakos, ED, P. Pafilis, Sotiropoulos, P. Lymberakis, and P. Maragou, The Amphibians and Reptiles of Greece, Edition Chimaira, 2008.

Παφίλης, Π. και Σ. Βαλάκος, Αμφίβια και ερπετά της Ελλάδας: οδηγός αναγνώρισης, Εκδόσεις Πατάκη, 2012.

Δημητρόπουλος, Α. και Γ. Ιωαννίδης, Ερπετά της Ελλάδας και της Κύπρου, Εκδόσεις Κοάν, 2002.

http://www.herpetofauna.gr/index.php?module=cats&page=read&id=70

http://www.iucnredlist.org/details/21648/0

http://tortoise.org/archives/herman.html

http://www.arkive.org/hermanns-tortoise/testudo-hermanni/

http://www.iucn-tftsg.org/wp-content/uploads/file/Accounts/crm_5_059_hermanni_v1_2011.pdf

http://animaldiversity.org/accounts/Testudo_hermanni/

http://www.hermannihaven.com/#!western-vs-eastern/c1mxv

http://www.britishcheloniagroup.org.uk/caresheets/caremed

http://www.itis.gov/servlet/SingleRpt/SingleRpt?search_topic=TSN&search_value=551866

Testudo graeca (Ελληνική Χελώνα) Κεντρική και ανατολική Μακεδονία, Θράκη, Θάσος, Σαμοθράκη, Λήμνος, Λέσβος, Χίος, Σάμος, Λέρος, Κως, Σύμη, Σαλαμίνα. Επίσης έχει εισαχθεί σε αρκετές περιοχές και νησιά εκτός κατανομής της, έτσι μεμονωμένοι πληθυσμοί παρατηρούνται σε Κρήτη, Εύβοια, Πελοπόννησο, πιθανόν και αλλού.

Arnold, N. E., Reptiles and amphibians of Europe, Princeton University Press, 2003.

Παφίλης, Π. και Σ. Βαλάκος, Αμφίβια και ερπετά της Ελλάδας: οδηγός αναγνώρισης, Εκδόσεις Πατάκη, 2012.

Δημητρόπουλος, Α. και Γ. Ιωαννίδης, Ερπετά της Ελλάδας και της Κύπρου, Εκδόσεις Κοάν, 2002.

http://www.herpetofauna.gr/index.php?module=cats&page=read&id=69&sid=67

http://www.katakali.net/drupal/?q=erpeta/elliniki-xelona

http://www.arkive.org/greek-tortoise/testudo-graeca/

http://www.iucnredlist.org/details/21646/1

http://reptile-database.reptarium.cz/species?genus=Testudo&species=graeca

http://www.amasquefa.com/uploads/Testudo_graeca_ibera439.pdf

http://www.itis.gov/servlet/SingleRpt/SingleRpt?search_topic=TSN&search_value=551865

 

Falco peregrinus (Πετρίτης) Ιερακίδες (Falconidae)

Ιέραξ (Falco)

Ο πληθυσμός του είδους στη χώρα μας εκτιμάται ότι κυμαίνεται μεταξύ 100 - 250 ζευγαριών. Φωλιάζει σε απότομα βράχια ή σε ψηλά δένδρα. Τρέφεται κυρίως σε ανοιχτές εκτάσεις κυνηγώντας μικρού ή μεσαίου μεγέθους πουλιά. Σημαντικότερες απειλές θεωρούνται η χρήση εντομοκτόνων - ζιζανιοκτόνων που μέσω της τροφικής αλυσίδας φθάνουν στο είδος, το παράνομο κυνήγι και το παράνομο εμπόριο αυγών και νεοσσών για ιερακοθηρία.

Ακριώτης T., 1995. Ελληνικοί βιότοποι, η ορνιθοπανίδα και η προστασίας της. Στο: Μποναζούντας Μ. και Α. Κατσαίτη, Επιλεγμένα θέματα διαχείρισης περιβάλλοντος. Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας (ΜΓΦΙ).

Δεληγεώργης I., 2004. Η ορνιθοπανίδα του βόρειου τμήματος του ποταμού Λουδία και η επίδραση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων σε αυτή. Μεταπτυχιακή Διατριβή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Θεσσαλονίκη.

Καζαντζίδης Σ., T σιακίρης Ρ., Δημαλέξης Α., 2003. ‘’Η ορνιθοπανίδα στα ψευδαλπικά λιβάδια της περιοχής Τζένα Πίνοβο και οι δράσεις για τη διατήρησή της’’. Στο: Πλατής Π. και Θ. Παπαχρήστου (εκδ.), Πρακτικά 3 o υ Πανελλήνιου Λιβαδοπονικού Συνεδρίου , Καρπενήσι, 4-6 Σεπτεμβρίου 2002, σελ. 469-476. Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων - Ελληνική Λιβαδοπονική Εταιρεία.

Κομηνός Θ., 1995. Κύθηρα - Στο δρόμο των πουλιών . Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Αθήνα.

http://www.arkive.org/peregrine-falcon/falco-peregrinus/

http://www.xeno-canto.org/species/Falco-peregrinus

http://www.allaboutbirds.org/guide/Peregrine_Falcon/id

http://www.iucnredlist.org/details/45354964/0

http://globalraptors.org/grin/SpeciesResults.asp?specID=8248

http://www.itis.gov/servlet/SingleRpt/SingleRpt?search_topic=TSN&search_value=175604

http://www.fs.fed.us/database/feis/animals/bird/fape/all.html

http://www.destinationcrete.gr/el/chlorida-a-panida/cretan-eagles

http://filotis.itia.ntua.gr/species/d/5708/

http://www.poulia.info/2011/10/blog-post_6665.html

Πίνοβο – Τζένα
Aquila chrysaetos (Χρυσαετός) Αετίδες (Accipitridae)

Αετός (Aquila)

Στην Ελλάδα ο Χρυσαετός ήταν κοινός μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα σε ολόκληρη την ηπειρωτική χώρα αλλά και σε ορισμένα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου. Η εκτίμηση για την κατάσταση του πληθυσμού για την δεκαετία το 1990 είναι ότι έχει μειωθεί στα 60-80. Απαντάται σε βουνά με ανοιχτές βραχώδεις περιοχές και δασωμένες πλαγιές σε υψόμετρα από 400 μέχρι 1800 μέτρα. Το είδος διατηρεί σχετικά μικρή επικράτεια (περίπου 50 km2 ) κατά την περίοδο της αναπαραγωγής, κοντά στη θέση φωλιάσματος, ενώ κατά τη θερινή περίοδο, ιδιαίτερα μετά την απεξάρτηση του μικρού από την φωλιά, αυξάνει την έκταση της περιοχής αναζήτησης τροφής. Εκτός από τα δολώματα ο χρυσαετός κινδυνεύει και από το παράνομο κυνήγι. Έμμεση απειλή για το είδος είναι η μείωση των πληθυσμών της λείας του λόγω εντατικοποίησης της γεωργίας και εγκατάλειψης της ορεινής κτηνοτροφίας.

Ακριώτης T., 1995. Ελληνικοί βιότοποι, η ορνιθοπανίδα και η προστασίας της. Στο: Μποναζούντας Μ. και Α. Κατσαίτη, Επιλεγμένα θέματα διαχείρισης περιβάλλοντος. Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας (ΜΓΦΙ).

Δεληγεώργης I., 2004. Η ορνιθοπανίδα του βόρειου τμήματος του ποταμού Λουδία και η επίδραση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων σε αυτή. Μεταπτυχιακή Διατριβή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Θεσσαλονίκη.

Καζαντζίδης Σ., T σιακίρης Ρ., Δημαλέξης Α., 2003. ‘’Η ορνιθοπανίδα στα ψευδαλπικά λιβάδια της περιοχής Τζένα Πίνοβο και οι δράσεις για τη διατήρησή της’’. Στο: Πλατής Π. και Θ. Παπαχρήστου (εκδ.), Πρακτικά 3 o υ Πανελλήνιου Λιβαδοπονικού Συνεδρίου , Καρπενήσι, 4-6 Σεπτεμβρίου 2002, σελ. 469-476. Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων - Ελληνική Λιβαδοπονική Εταιρεία.

Κομηνός Θ., 1995. Κύθηρα - Στο δρόμο των πουλιών . Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Αθήνα.

https://www.katakali.net/drupal/ierakomorfa/xrysaetos

http://www.arkive.org/golden-eagle/aquila-chrysaetos/

http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=3537

http://animaldiversity.org/accounts/Aquila_chrysaetos/

http://www.itis.gov/servlet/SingleRpt/SingleRpt?search_topic=TSN&search_value=175407

http://globalraptors.org/grin/SpeciesResults.asp?specID=8162

http://library.sandiegozoo.org/factsheets/golden_eagle/golden_eagle.htm

http://www.xeno-canto.org/species/Aquila-chrysaetos

Πίνοβο – Τζένα
Aquila heliaca (Βασιλαετός) Αετίδες (Accipitridae)

Αετός (Aquila)

Ο Βασιλαετός είναι παγκοσμίως απειλούμενο είδος και το σπανιότερο αρπακτικό της χώρας που πρόσφατα σταμάτησε να φωλιάζει. Ο ευρωπαϊκός πληθυσμός του υπολογίζεται μεταξύ 320-570 ζευγαριών, με γενική τάση μείωσης. Στη χώρα μας υπάρχουν τακτικές παρατηρήσεις Βασιλαετών το χειμώνα και κατά τη μετανάστευση, ελάχιστες όμως ενδείξεις για πιθανό φώλιασμα. Πρόκειται για είδος συνδεδεμένο με το παραδοσιακό, αγροτικό τοπίο των πεδινών περιοχών, όπου υπάρχει μίξη καλλιεργειών δημητριακών, με βοσκολίβαδα και μικρούς φυσικούς υγροτόπους. Τρέφεται με μικρά θηλαστικά (λαγόγυρους, λαγούς, τρωκτικά), που  αναζητά σε ανοικτές εκτάσεις. Φωλιάζει σε μεγάλα δένδρα της πεδινής και ημιορεινής ζώνης. Οι σοβαρότερες απειλές για το είδος είναι η συρρίκνωση των ενδιαιτημάτων του λόγω εντατικοποίησης της γεωργίας, η καταστροφή των θέσεων φωλεοποίησης στις πεδινές και ημιορεινές περιοχές (μεγάλα δένδρα) και η παράνομη χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων.

Ακριώτης T., 1995. Ελληνικοί βιότοποι, η ορνιθοπανίδα και η προστασίας της. Στο: Μποναζούντας Μ. και Α. Κατσαίτη, Επιλεγμένα θέματα διαχείρισης περιβάλλοντος. Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας (ΜΓΦΙ).

Δεληγεώργης I., 2004. Η ορνιθοπανίδα του βόρειου τμήματος του ποταμού Λουδία και η επίδραση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων σε αυτή. Μεταπτυχιακή Διατριβή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Θεσσαλονίκη.

Καζαντζίδης Σ., T σιακίρης Ρ., Δημαλέξης Α., 2003. ‘’Η ορνιθοπανίδα στα ψευδαλπικά λιβάδια της περιοχής Τζένα Πίνοβο και οι δράσεις για τη διατήρησή της’’. Στο: Πλατής Π. και Θ. Παπαχρήστου (εκδ.), Πρακτικά 3 o υ Πανελλήνιου Λιβαδοπονικού Συνεδρίου , Καρπενήσι, 4-6 Σεπτεμβρίου 2002, σελ. 469-476. Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων - Ελληνική Λιβαδοπονική Εταιρεία.

Κομηνός Θ., 1995. Κύθηρα - Στο δρόμο των πουλιών . Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Αθήνα.

http://www.poulia.info/2011/10/blog-post_1641.html

http://www.ornithologiki.gr/page_cn.php?tID=2369

http://www.kykpee.org/istoselides/istoselides_greek/eidos_tou_mina_to_eidos_tou_dekemvri_2013.html

http://www.arkive.org/imperial-eagle/aquila-heliaca/

http://www.birdlife.org/datazone/species/factsheet/22696048

http://animaldiversity.org/accounts/Aquila_heliaca/

http://www.eagledirectory.org/species/eastern_imperial_eagle.html

http://ec.europa.eu/environment/nature/conservation/wildbirds/action_plans/docs/aquila_heliaca.pdf

http://www.globalraptors.org/grin/SpeciesResults.asp?specID=8166

http://avibase.bsc-eoc.org/species.jsp?avibaseid=469DCF57248A1C69

http://www.planetofbirds.com/accipitriformes-accipitridae-imperial-eagle-aquila-heliaca

http://www.biodiversity-info.gr/index.php/el/greek-nature-and-biodiversity/species/fauna/birds/aquila-heliaca

https://wwfaction.wordpress.com/tag/%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B1%CE%B5%CF%84%CF%8C%CF%82/

Πίνοβο – Τζένα
Aquila heliaca (Βασιλαετός) Αετίδες (Accipitridae)

Αετός (Aquila)

Ο Βασιλαετός είναι παγκοσμίως απειλούμενο είδος και το σπανιότερο αρπακτικό της χώρας που πρόσφατα σταμάτησε να φωλιάζει. Ο ευρωπαϊκός πληθυσμός του υπολογίζεται μεταξύ 320-570 ζευγαριών, με γενική τάση μείωσης. Στη χώρα μας υπάρχουν τακτικές παρατηρήσεις Βασιλαετών το χειμώνα και κατά τη μετανάστευση, ελάχιστες όμως ενδείξεις για πιθανό φώλιασμα. Πρόκειται για είδος συνδεδεμένο με το παραδοσιακό, αγροτικό τοπίο των πεδινών περιοχών, όπου υπάρχει μίξη καλλιεργειών δημητριακών, με βοσκολίβαδα και μικρούς φυσικούς υγροτόπους. Τρέφεται με μικρά θηλαστικά (λαγόγυρους, λαγούς, τρωκτικά), που αναζητά σε ανοικτές εκτάσεις. Φωλιάζει σε μεγάλα δένδρα της πεδινής και ημιορεινής ζώνης. Οι σοβαρότερες απειλές για το είδος είναι η συρρίκνωση των ενδιαιτημάτων του λόγω εντατικοποίησης της γεωργίας, η καταστροφή των θέσεων φωλεοποίησης στις πεδινές και ημιορεινές περιοχές (μεγάλα δένδρα) και η παράνομη χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων.

Ακριώτης T., 1995. Ελληνικοί βιότοποι, η ορνιθοπανίδα και η προστασίας της. Στο: Μποναζούντας Μ. και Α. Κατσαίτη, Επιλεγμένα θέματα διαχείρισης περιβάλλοντος. Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας (ΜΓΦΙ).

Δεληγεώργης I., 2004. Η ορνιθοπανίδα του βόρειου τμήματος του ποταμού Λουδία και η επίδραση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων σε αυτή. Μεταπτυχιακή Διατριβή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Θεσσαλονίκη.

Καζαντζίδης Σ., T σιακίρης Ρ., Δημαλέξης Α., 2003. ‘’Η ορνιθοπανίδα στα ψευδαλπικά λιβάδια της περιοχής Τζένα Πίνοβο και οι δράσεις για τη διατήρησή της’’. Στο: Πλατής Π. και Θ. Παπαχρήστου (εκδ.), Πρακτικά 3 o υ Πανελλήνιου Λιβαδοπονικού Συνεδρίου , Καρπενήσι, 4-6 Σεπτεμβρίου 2002, σελ. 469-476. Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων - Ελληνική Λιβαδοπονική Εταιρεία.

Κομηνός Θ., 1995. Κύθηρα - Στο δρόμο των πουλιών . Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Αθήνα.

http://www.poulia.info/2011/10/blog-post_1641.html

http://www.ornithologiki.gr/page_cn.php?tID=2369

http://www.kykpee.org/istoselides/istoselides_greek/eidos_tou_mina_to_eidos_tou_dekemvri_2013.html

http://www.arkive.org/imperial-eagle/aquila-heliaca/

http://www.birdlife.org/datazone/species/factsheet/22696048

http://animaldiversity.org/accounts/Aquila_heliaca/

http://www.eagledirectory.org/species/eastern_imperial_eagle.html

http://ec.europa.eu/environment/nature/conservation/wildbirds/action_plans/docs/aquila_heliaca.pdf

http://www.globalraptors.org/grin/SpeciesResults.asp?specID=8166

http://avibase.bsc-eoc.org/species.jsp?avibaseid=469DCF57248A1C69

http://www.planetofbirds.com/accipitriformes-accipitridae-imperial-eagle-aquila-heliaca

http://www.biodiversity-info.gr/index.php/el/greek-nature-and-biodiversity/species/fauna/birds/aquila-heliaca

https://wwfaction.wordpress.com/tag/

Πίνοβο – Τζένα
Circaetus gallicus (Φιδαετός) Αετίδες (Accipitridae)

Κιρκαετός (Circaetus)

Ο Φιδαετός είναι μεταναστευτικό είδος.  Στην Ελλάδα ο συνολικός πληθυσμός του είδους εκτιμάται ότι είναι 300- 500 ζευγάρια. Ο Φιδαετός τρέφεται κυρίως με φίδια αλλά και με σαύρες που βρίσκει σε εκτάσεις με αραιή δενδρώδη ή θαμνώδη βλάστηση. Η υποβάθμιση ή η καταστροφή των περιοχών διατροφής αποτελεί ίσως την κυριότερη απειλή για το είδος. Οι αιτίες της υποβάθμισης είναι συνήθως:α) η απώλεια χώρων μέσα ή κοντά σε καλλιεργούμενες εκτάσεις που συνήθως αποτελούν ενδιαιτήματα ερπετών,β) το κλείσιμο των ξέφωτων μέσα στο δάσος καιγ) οι αναδασώσεις, που περιορίζουν την κατανομή της ερπετοπανίδας.

Ακριώτης T., 1995. Ελληνικοί βιότοποι, η ορνιθοπανίδα και η προστασίας της. Στο: Μποναζούντας Μ. και Α. Κατσαίτη, Επιλεγμένα θέματα διαχείρισης περιβάλλοντος. Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας (ΜΓΦΙ).

Δεληγεώργης I., 2004. Η ορνιθοπανίδα του βόρειου τμήματος του ποταμού Λουδία και η επίδραση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων σε αυτή. Μεταπτυχιακή Διατριβή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Θεσσαλονίκη.

Καζαντζίδης Σ., T σιακίρης Ρ., Δημαλέξης Α., 2003. ‘’Η ορνιθοπανίδα στα ψευδαλπικά λιβάδια της περιοχής Τζένα Πίνοβο και οι δράσεις για τη διατήρησή της’’. Στο: Πλατής Π. και Θ. Παπαχρήστου (εκδ.), Πρακτικά 3 o υ Πανελλήνιου Λιβαδοπονικού Συνεδρίου , Καρπενήσι, 4-6 Σεπτεμβρίου 2002, σελ. 469-476. Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων - Ελληνική Λιβαδοπονική Εταιρεία.

Κομηνός Θ., 1995. Κύθηρα - Στο δρόμο των πουλιών . Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Αθήνα.

http://bird-guide.l-studio.gr/sp.php?ln=gr&sp_id=89

http://www.arkive.org/short-toed-snake-eagle/circaetus-gallicus/

http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=32257

http://www.xeno-canto.org/species/Circaetus-gallicus

http://www.europeanraptors.org/raptors/short_toed_eagle.html

http://www.iucnredlist.org/details/22734216/0

https://www.katakali.net/drupal/ierakomorfa/fidaetos

http://www.edessacity.gr/tourism/pella/wetland/ed801-2-wbirds3_el.htm

Πίνοβο – Τζένα
Gyps fulvus (Όρνιο) Αετίδες (Accipitridae)

Γύπας (Gyps)

Στην Ελλάδα ο πληθυσμός του Όρνιου την δεκαετία του 80’ εκτιμήθηκε στα 450 ζευγάρια. Νεότερες εκτιμήσεις υπολογίζουν το πληθυσμό του είδους σε όχι περισσότερα από 300 ζευγάρια ή κατά άλλους, σε 400-500 ζευγάρια ή ακόμη χαμηλότερα νούμερα. Στην Ελλάδα ο πληθυσμός του Όρνιου την δεκαετία του 80’ εκτιμήθηκε στα 450 ζευγάρια. Νεότερες εκτιμήσεις υπολογίζουν το πληθυσμό του είδους σε όχι περισσότερα από 300 ζευγάρια ή κατά άλλους, σε 400-500 ζευγάρια ή ακόμη χαμηλότερα νούμερα. Είδος που σχηματίζει αποικίες, το όρνιο συναντάται σε ανοιχτές εκτάσεις με αραιή βλάστηση ενώ φωλιάζει σε απότομα βράχια χαμηλoύ συνήθως υψόμετρου. Ο χώρος αναζήτησης τροφής εκτείνεται συνήθως σε ακτίνα 30-40 χιλ. γύρω από την αποικία αλλά περιπλανώμενα άτομα που ψάχνουν για τροφή μπορεί να παρατηρηθούν πολύ μακρύτερα. Τρέφεται με ψοφίμια κτηνοτροφικών ζώων μεσαίου ή μεγάλου μεγέθους όπως ιπποειδή και βοοειδή. Προτιμά κυρίως τα μαλακά μέρη των νεκρών ζώων, δείχνοντας ιδιαίτερη προτίμηση στα εντόσθια. Η οξεία του όραση, οι πτητικές του συνήθειες και κυρίως η αγελαία του συμπεριφορά το βοηθούν στο να εντοπίζει τα πτώματα πριν την σήψη, γεγονός ιδιαίτερα ωφέλιμο σε θερμά κλίματα όπου τα νεκρά ζώα αποτελούν εστίες μόλυνσης. Οι βασικές απειλές που αντιμετωπίζει το όρνιο είναι τα δηλητηριασμένα δολώματα και η λαθροθηρία και η εγκατάλειψη των παραδοσιακών μορφών κτηνοτροφίας.

Ακριώτης T., 1995. Ελληνικοί βιότοποι, η ορνιθοπανίδα και η προστασίας της. Στο: Μποναζούντας Μ. και Α. Κατσαίτη, Επιλεγμένα θέματα διαχείρισης περιβάλλοντος. Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας (ΜΓΦΙ).

Δεληγεώργης I., 2004. Η ορνιθοπανίδα του βόρειου τμήματος του ποταμού Λουδία και η επίδραση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων σε αυτή. Μεταπτυχιακή Διατριβή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Θεσσαλονίκη.

Καζαντζίδης Σ., T σιακίρης Ρ., Δημαλέξης Α., 2003. ‘’Η ορνιθοπανίδα στα ψευδαλπικά λιβάδια της περιοχής Τζένα Πίνοβο και οι δράσεις για τη διατήρησή της’’. Στο: Πλατής Π. και Θ. Παπαχρήστου (εκδ.), Πρακτικά 3 o υ Πανελλήνιου Λιβαδοπονικού Συνεδρίου , Καρπενήσι, 4-6 Σεπτεμβρίου 2002, σελ. 469-476. Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων - Ελληνική Λιβαδοπονική Εταιρεία.

Κομηνός Θ., 1995. Κύθηρα - Στο δρόμο των πουλιών . Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Αθήνα.

http://www.poulia.info/2011/10/blog-post_1474.html

http://bird-guide.l-studio.gr/sp.php?ln=gr&sp_id=87

http://www.arkive.org/eurasian-griffon/gyps-fulvus

http://www.europeanraptors.org/raptors/eurasian_griffon_vulture.html

http://www.planetofbirds.com/accipitriformes-accipitridae-griffon-gyps-fulvus

http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=3378

Πίνοβο – Τζένα
Pernis apivorus (Σφηκιάρης) Αξιπιτρίδες (Accipitridae)

Πέρνης (Pernis)

Ο Σφηκιάρης είναι μεταναστευτικό είδος. Έρχεται στην Ελλάδα κυρίως αρχές Μαΐου και φεύγει κατά τα τέλη Σεπτεμβρίου στην Αφρική (νότια από τη Σαχάρα) όπου διαχειμάζει.  Ο πληθυσμός του στην Ελλάδα υπολογίζεται σε 250 ζευγάρια με τάσεις μείωσης τα τελευταία έτη (Gensbol 1992). Είναι δασόβιο είδος. Φωλιάζει σε δένδρα και προτιμά τα φυλλοβόλα και ιδίως τις οξιές. Τρέφεται κυρίως με έντομα (ιδιαίτερα με σφήκες) και σπανιότερα με ερπετά, αμφίβια αλλά και με καρπούς. Συνήθως κυνηγάει σε ανοικτές εκτάσεις με αραιή βλάστηση, σε ξέφωτα ή στις άκρες του δάσους κοντά στο έδαφος. Η αντικατάσταση των ανοικτών δρυοδασών με αναδασώσεις και γενικά η μείωση των ανοικτών λιβαδιών περιορίζει σταδιακά τις περιοχές διατροφής του είδους.

Ακριώτης T., 1995. Ελληνικοί βιότοποι, η ορνιθοπανίδα και η προστασίας της. Στο: Μποναζούντας Μ. και Α. Κατσαίτη, Επιλεγμένα θέματα διαχείρισης περιβάλλοντος. Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας (ΜΓΦΙ).

Δεληγεώργης I., 2004. Η ορνιθοπανίδα του βόρειου τμήματος του ποταμού Λουδία και η επίδραση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων σε αυτή. Μεταπτυχιακή Διατριβή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Θεσσαλονίκη.

Καζαντζίδης Σ., T σιακίρης Ρ., Δημαλέξης Α., 2003. ‘’Η ορνιθοπανίδα στα ψευδαλπικά λιβάδια της περιοχής Τζένα Πίνοβο και οι δράσεις για τη διατήρησή της’’. Στο: Πλατής Π. και Θ. Παπαχρήστου (εκδ.), Πρακτικά 3 o υ Πανελλήνιου Λιβαδοπονικού Συνεδρίου , Καρπενήσι, 4-6 Σεπτεμβρίου 2002, σελ. 469-476. Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων - Ελληνική Λιβαδοπονική Εταιρεία.

Κομηνός Θ., 1995. Κύθηρα - Στο δρόμο των πουλιών . Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Αθήνα.

http://www.europeanraptors.org/raptors/european_honey_buzzard.html

http://www.poulia.info/2011/10/blog-post_1384.html

http://www.birdlife.org/datazone/speciesfactsheet.php?id=3334

http://www.katakali.net/drupal/ierakomorfa/sfikiaris

http://filotis.itia.ntua.gr/species/d/5667

 

Μαύρο δάσος
Χλωρίδα
Ονομασία Οικογένεια Γένος Καθεστώς παρουσίας Πληθυσμός Οικολογία Πιθανές απειλές Εξάπλωση στην Ελλάδα Πληροφορίες Τόπος Άνθη Βελόνες Βιολογικές απαιτήσεις Γεωγραφική εξάπλωση Καρπός Κλαδίσκοι Κώνοι Οφθαλμοί Σπέρματα Φύλλα Χρήσεις
Platanus orientalis (Πλάτανος ανατολικός) Platanaceae (Πλατανίδες)

Platanus  

Κηπουρική για όλους: πρακτική εγκυκλοπαίδεια για λουλούδια-φυτά-δέντρα-λαχανικά, Εκδόσεις Αλκυών.

Αθανασιάδης, Ν., Δασική βοτανική ΙΙ: Δέντρα και θάμνοι των δασών της Ελλάδος, Σ. Γιαχούδης & ΣIA O.E., 1986.

Σφήκας, Γ., Δέντρα και θάμνοι της Ελλάδας, Ευσταθάδης Group, 2000. 

Epilobium palustre

Κηπουρική για όλους: πρακτική εγκυκλοπαίδεια για λουλούδια-φυτά-δέντρα-λαχανικά, Εκδόσεις Αλκυών.

http://www.luontoportti.com/suomi/en/kukkakasvit/marsh-willowherb  

http://plants.usda.gov/core/profile?symbol=EPPA  

http://eol.org/pages/582999/overview 

http://www.plant-identification.co.uk/skye/onagraceae/epilobium-palustre.htm  

http://www.pfaf.org/user/Plant.aspx?LatinName=Epilobium+palustre 

http://www.calflora.org/cgi-bin/species_query.cgi?where-taxon=Epilobium+palustre 

Epilobium angustifolium (επιλόβιο το στενόφυλλο) Οναγρίδες(Onagraceae)

Κηπουρική για όλους: πρακτική εγκυκλοπαίδεια για λουλούδια-φυτά-δέντρα-λαχανικά, Εκδόσεις Αλκυών.

Τις θεραπευτικές ιδιότητες τις έχουν τα άνθη και τα φύλλα του φυτού.Οι ιδιότητες του φυτού ήταν γνωστές παλιά, μια και αναφέρονται σε βιβλία πριν το 1880. Είχε όμως ξεχαστεί και παρέμενε στην αφάνεια μέχρι τη στιγμή που η θετική του δράση στην αντιμετώπιση του προστάτη, αναδείχθηκε από την Αυστριακή βοτανολόγο Μαρία Τρέμπεν. Η συνέχεια ήταν εντυπωσιακή μια και σε Αυστρία και Γερμανία, αλλά και λίγο αργότερα στην Αμερική το βότανο έγινε περιζήτητο.   Το βότανο περιέχει φλαβονοειδή, ειδικά παράγωγα kuepferol, quercetin και myricetin. Έχουν επίσης ανιχνευτεί διάφοροι εστέρες, σιτοστερλολη και γλυκοσίδια. Έχει δράση αντιβακτηριδιακή, αντιφλεγμονώδη, αντιμικροβιακή, αντιοξειδωτική. Το χρησιμοποιούν στην αντιμετώπιση προβλημάτων υπερπλασίας του προστάτη, σε κυστίτιδα και νεφρίτιδα. Κάνει καλό λόγω της αντιφλεγμονώδους δράσης σε μολύνσεις του ουροποιητικού συστήματος, σε βρογχικές μολύνσεις, στη βλεννώδη κολίτιδα και σε σύνδρομο ευερέθιστων εντέρων. Επίσης ωφελεί στη διάρροια και   στην                ακράτεια            σε άνδρες και γυναίκες.Συντελεί στη διατήρηση της υγείας των κύστεων των νεφρών και του προστάτη.
Calamitha grandiflora (καλαμίνθη μεγανθής) Χειλανθή ή Λαμπιάτα (Labiatae)

Σφήκας, Γ., Αγριολούλουδα της Κρήτης, Ευσταθάδης Group, 1999.

Γιαχακοπούλου, Μ., Τα αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά της οικογένειας των χειλανθών (Labiatae), Τμήμα ΘΕΚΑ, Σχολή Τεχνολογίας και Γεωπονίας, ΑΤΕΙ Κρήτης, 2007.

[http://nefeli.lib.teicrete.gr/browse/steg/theka/2007/GiachakopoulouMagdalini/attached-document/giaxakopoulou.pdf]

Πίνοβο – Τζένα
Σαλέπι - Orchis morio Orchidaceae (ορχιδίδες)

­­­Γκανιάτσας, Κ., Συστηματική βοτανική (σπερματόφυτα), Θεσσαλονίκη, 1967.

http://www.greekorchids.gr/Or_morio.htm 

Πίνοβο – Τζένα, Λουτρά Λουτρακίου
Atropos Belladonna SOLANACEAE –σολανίδεςΗ οικογένεια αυτή περιλαμβάνει, φυτά ποώδη και θαμνώδη με φύλλα κατ’ εναλλαγή ή το ένα απέναντι στο άλλο και άνθη αρρενοθήλεα, συνήθως ακτινόμορφα με περιάνθιο και στήμονες. Καρπός πολύσπερμος ράγα σαρκώδης αρραγής κάψα διαρρηκτή πολύσπερμος.Το πιο γνωστό στη Β. Ελλάδα, μέσα στα δάση ή στα κράσπεδα δασοσκεπών τόπων, συναντώμενο είδος είναι A. Belladonna (Άτροπος η μπελαντόνα) από το στερητικό α και τρέπειν = κόπτει το νήμα της ζωής, δηλαδή φονεύει, μπελαντόνα = ωραία κυρία, από την ιδιότητα της περιεχόμενης ουσίας ατροπίνης που διευρύνει την κόρη του οφθαλμού. Ο φυσιοδύφης Διοσκουρίδης έδωσε στο φυτό αυτό το όνομα. Το όνομα του γένους αναφέρεται στην Μοίρα Άτροπο της Ελληνικής μυθολογίας, την άκαμπτη που κόβει το νήμα της ζωής, υπονοώντας την δραστηριότητα του δηλητηρίου.

Γκανιάτσας, Κ., Συστηματική βοτανική (σπερματόφυτα), Θεσσαλονίκη, 1967. 

Πολύσπερμος ράγα σαρκώδης αρραγής κάψα διαρρηκτή πολύσπερμος. Η Atropa belladona είναι εξαιρετικά δηλητηριώδης. Ο υψηλός βαθμός τοξικότητας της υπάρχει σε όλα τα μέρη του φυτού και ιδιαίτερα στους σπόρους, τις ρίζες και τα φύλλα.Είναι γνωστή εδώ και αιώνες σαν δηλητήριο, και χρησίμευε επίσης σαν πηγή παραγωγής μερικών φαρμάκων όπως η Υοσκιαμίνη, αλλά είναι πολύ επικίνδυνη στη χρήση εκτός αν χρησιμοποιείται από ειδικευμένους φυσικούς.Τα συμπτώματα δηλητηρίασης που προέρχεται από Μπελαντόνα είναι στεγνό και καυτό στόμα, ξαναμμένο δέρμα, ναυτία, σύγχυση και ντελίριο.Οι ομοιοπαθητικοί συνιστούν την Μπελαντόνα για ασθένειες που έχουν παρόμοια συμπτώματα. Όλα τα μέρη της Μπελαντόνας χρησιμοποιούνται στην ομοιοπαθητική θεραπεία. Το φυτό κοπανιέται και πιέζεται με το χυμό ανακατεμένο με αλκοόλ για να διαλυθεί.
Pteridium aquilinum (φτέρη- πτερίδιο το αέτειο) Polypodiaceae (πολυποδιίδες)

Κηπουρική για όλους: πρακτική εγκυκλοπαίδεια για λουλούδια-φυτά-δέντρα-λαχανικά, Εκδόσεις Αλκυών.

Πίνοβο – Τζένα, Λουτρά Λουτρακίου, Μαύρο δάσος
Juniperus oxycedrus (άρκευθος οξύκεδρος) Cupressaceae (Κυπαρισσίδες)

Juniperus

Κηπουρική για όλους: πρακτική εγκυκλοπαίδεια για λουλούδια-φυτά-δέντρα-λαχανικά, Εκδόσεις Αλκυών.

Αθανασιάδης, Ν., Δασική βοτανική ΙΙ: Δέντρα και θάμνοι των δασών της Ελλάδος, Σ. Γιαχούδης & ΣIA O.E., 1986.

Σφήκας, Γ., Δέντρα και θάμνοι της Ελλάδας, Ευσταθάδης Group, 2000. 

Πίνοβο – Τζένα, Λουτρά Λουτρακίου, Καλή Πεδιάδα
Cornus mas (Κρανιά) Cornaceae (Κορνίδες)

Cornus

Κηπουρική για όλους: πρακτική εγκυκλοπαίδεια για λουλούδια-φυτά-δέντρα-λαχανικά, Εκδόσεις Αλκυών.

Αθανασιάδης, Ν., Δασική βοτανική ΙΙ: Δέντρα και θάμνοι των δασών της Ελλάδος, Σ. Γιαχούδης & ΣIA O.E., 1986.

Σφήκας, Γ., Δέντρα και θάμνοι της Ελλάδας, Ευσταθάδης Group, 2000. 

Πίνοβο – Τζένα, Λουτρά Λουτρακίου
Tilia tomentosa (Φιλύρα πιληματώδης –φλαμουριά) Tiliaceae (Τιλιίδες)

Tilia

Κηπουρική για όλους: πρακτική εγκυκλοπαίδεια για λουλούδια-φυτά-δέντρα-λαχανικά, Εκδόσεις Αλκυών.

Αθανασιάδης, Ν., Δασική βοτανική ΙΙ: Δέντρα και θάμνοι των δασών της Ελλάδος, Σ. Γιαχούδης & ΣIA O.E., 1986.

Σφήκας, Γ., Δέντρα και θάμνοι της Ελλάδας, Ευσταθάδης Group, 2000. 

Corylus avellana (λεπτοκαρυά) Betulaceae (Βετουλίδες)

Corylus

Κηπουρική για όλους: πρακτική εγκυκλοπαίδεια για λουλούδια-φυτά-δέντρα-λαχανικά, Εκδόσεις Αλκυών.

Κηπουρική για όλους: πρακτική εγκυκλοπαίδεια για λουλούδια-φυτά-δέντρα-λαχανικά, Εκδόσεις Αλκυών.

Σφήκας, Γ., Δέντρα και θάμνοι της Ελλάδας, Ευσταθάδης Group, 2000. 

Καλή Πεδιάδα
Ostrya carpinifolia (Όστρυα καρπινόφυλλη) Betulaceae (Βετουλίδες)

Ostrya

Κηπουρική για όλους: πρακτική εγκυκλοπαίδεια για λουλούδια-φυτά-δέντρα-λαχανικά, Εκδόσεις Αλκυών.

Αθανασιάδης, Ν., Δασική βοτανική ΙΙ: Δέντρα και θάμνοι των δασών της Ελλάδος, Σ. Γιαχούδης & ΣIA O.E., 1986.

Σφήκας, Γ., Δέντρα και θάμνοι της Ελλάδας, Ευσταθάδης Group, 2000. 

Καλή Πεδιάδα
Acer pseudoplatanus (σφενδάμι ψευδοπλάτανος) Aceraceae (Ακερίδες)

Acer

Κηπουρική για όλους: πρακτική εγκυκλοπαίδεια για λουλούδια-φυτά-δέντρα-λαχανικά, Εκδόσεις Αλκυών.

Αθανασιάδης, Ν., Δασική βοτανική ΙΙ: Δέντρα και θάμνοι των δασών της Ελλάδος, Σ. Γιαχούδης & ΣIA O.E., 1986.

Σφήκας, Γ., Δέντρα και θάμνοι της Ελλάδας, Ευσταθάδης Group, 2000. 

Καλή Πεδιάδα
Acer campestre (σφενδάμι πεδινό) Aceraceae (Ακερίδες)

Acer

Κηπουρική για όλους: πρακτική εγκυκλοπαίδεια για λουλούδια-φυτά-δέντρα-λαχανικά, Εκδόσεις Αλκυών.

Αθανασιάδης, Ν., Δασική βοτανική ΙΙ: Δέντρα και θάμνοι των δασών της Ελλάδος, Σ. Γιαχούδης & ΣIA O.E., 1986.

Σφήκας, Γ., Δέντρα και θάμνοι της Ελλάδας, Ευσταθάδης Group, 2000.

Λουτρά Λουτρακίου, Καλή Πεδιάδα
Carpinus betulus (Γαύρος βετουλοειδής) Betulaceae (Βετουλίδες)

Carpinus

Κηπουρική για όλους: πρακτική εγκυκλοπαίδεια για λουλούδια-φυτά-δέντρα-λαχανικά, Εκδόσεις Αλκυών.

Αθανασιάδης, Ν., Δασική βοτανική ΙΙ: Δέντρα και θάμνοι των δασών της Ελλάδος, Σ. Γιαχούδης & ΣIA O.E., 1986.

Σφήκας, Γ., Δέντρα και θάμνοι της Ελλάδας, Ευσταθάδης Group, 2000. 

Πίνοβο – Τζένα, Λουτρά Λουτρακίου, Καλή Πεδιάδα
Fraxinus ornus (φράξος, όρνος) Oleaceae (Ελαϊδες)

fraxinus

Κηπουρική για όλους: πρακτική εγκυκλοπαίδεια για λουλούδια-φυτά-δέντρα-λαχανικά, Εκδόσεις Αλκυών.

Αθανασιάδης, Ν., Δασική βοτανική ΙΙ: Δέντρα και θάμνοι των δασών της Ελλάδος, Σ. Γιαχούδης & ΣIA O.E., 1986.

Σφήκας, Γ., Δέντρα και θάμνοι της Ελλάδας, Ευσταθάδης Group, 2000. 

Μαύρο δάσος, Πίνοβο – Τζένα
Castanea sativa (Καστανιά) Φηγοειδή (Fagaceae)

Castanea

 Αθανασιάδης, Ν., Δασική βοτανική ΙΙ: Δέντρα και θάμνοι των δασών της Ελλάδος, Σ. Γιαχούδης & ΣIA O.E., 1986. 

Μαύρο δάσος Mονογενή. Φυτό μόνοικο. Ταξιανθίες σταχυόμορφες, μήκους 12-20 εκ. Άνθηση μέσα Μαιου ως μέσα Ιουλίου. Χρειάζεται εδάφη αθιά, βνωπά¸ χαλαρά πλούσια σε άργιλλο, χούμο και φώσφορο όξινα ως ουδέτερα, είδος ημισκιόφυτο και ευαίσθητο σε όψιμους και πρώιμους παγετούς. Η φυσική γεωγραφική εξάπλωση της, εξαιτίας της επ΄έκτασης της από τον άνθρωπο, δεν είναι ακόμα γνωστή. Σήμερα εμφανίζεται στη Ν. Ευρώπη, Καύκασο, Ασία και Β. Αφρική. Στην Ελλάδα στα βουνά σχεδλον σε όλη την χώρα. Η καστανιά είναι πανάρχαιο δέντρο όπως αποδεικνύεται από διάφορα ευρήματα της εποχής του Χαλκού. Ήταν η τροφή των φτωχών το μεσαίωνα. Kάρυα καστανά γυαλιστερά, με δερματώδες περίβλημα, οξυκόρυφα, φαγώσιμα, ανά 2-3 μέσα σε ξυλώδες κύπελλο. Το κύπελο σκεπάζεται από πυκνά αγκάθια και ανοίγει μετά την ωρίμανση σε 4 ακανόνιστες γλωχίνες. Ωρίμανση τον Οκτώβριο του χρόνου άνθησης. Το μέγεθος του κάστανου έχει να κάνει με την υγρασία, τη ποικιλία και τη σύσταση του εδάφους. Kατ’ εναλλαγή, δίσειρα μήκους 12-20 εκ. και πλάτος 3-6εκ. Είναι στενά ωοειδή ως λογχοειδή οξύκορφα με βάση σφηνοειδή. Πάνω επιφάνεια βαθυπράσινη γυμνή, κάτω με ανοικτότερο χρώμα στην αρχή τριχωτή, αργότερα γυμνή. Παρυφές έντονα πριονωτές. Ζεύγη νεύρων 15-20. Για την συγκομιδή των καστ που γίνεται με τίναγμα των καρπών του δέντρου και στη συνέχεια γίνεται μάζεμα με το χέρι. Μερικοί στρώνουν δίχτυα για πιο εύκολο μάζεμα. Τα νωπά κάστανα περιέχουν 50% νερό, 45% υδατάνθρακες και 5% φυτικό έλαιο. Τρώγονται ψητά ή βραστά, χρησιμοποιούνται στη ζαχαροπλαστική, στη μαγειρική σε διάφορες συνταγές και γίνονται και αλεύρι κυρίως σε διάφορες περιοχές της Ασίας.
Fagus sylvatica (οξυά δασική)

Fagus

­­­Αθανασιάδης, Ν., Δασική βοτανική ΙΙ: Δέντρα και θάμνοι των δασών της Ελλάδος, Σ. Γιαχούδης & ΣIA O.E., 1986.

Διαχειριστική Μελέτη Δημοσίων Δασών Αλμωπίας

Πίνοβο – Τζένα, Λουτρά Λουτρακίου, Καλή Πεδιάδα, Μαύρο δάσος Mονογενή. Φυτό μόνοικο. Τα αρσενικά σε σφαιρικά, κίτρινα ως κόκκινα διχασιακά κεφάλια που φύονται στις μασχάλες φύλλων των ετήσιων βλαστών. Τα θηλυκά σε καφαλιόμορφα διχάσια, που έχουν βραχύ και παχύ ποδίσκο και βρίσκονται στην κορυφή ετήσιων κλαδίσκων. Άνθηση Απρίλιο – Μάιο, αφού βγουν πρώτα τα φύλλα. Είδος ψυχρόβιο χρειάζεται εδάφη νωπά¸ χουμώδη πλούσια σε ανόργανες θρεπτικές ουσίες, σταθερά μεγάλη υγρασία στον αέρα και μέσο κλίμα που πλησιάζει προς το Ατλαντικό. Ανθεκτικό στη σκιά περισσότερα απ’ όλα τα πλατύφυλλα. Στη μέση και νότια Ευρώπη, από την Ισπανία ως την Κριμαία και από τη Σκωτία και Σκανδιναβία ως τη Σικελία και την Ελλάδα. Στην Ελλάδα στο όρος Οξυά και βορειότερα, σε δάση οξυάς των κεντρικών και δυτικών περιοχών της χώραςΗ Οξυά αποτελεί το κυριότερο συστατικό της δασοσκεπούς έκτασης του προκείμενου δάσους. Συγκροτεί σύμπυκνες, ξυλοβριθείς και συνεχόμενες συστάδες στην περιοχή της εξάπλωσής της τόσο με αμιγή όσο και με μικτή μορφή κυρίως με ελάτη, δασική πεύκη, δρυ (πλατύφυλλο, απόδισκο, ευθύφλοιο) αλλά και με μαύρη πεύκη. Η μίξη των ειδών αυτών με την οξυά κυμαίνεται μεταξύ ευρέων ορίων δηλαδή από κατ’ άτομο, ομάδες, λόχμες μέχρι και μικροσυστάδες ακόμη. Βρίσκει πολύ καλές και ευνοϊκές συνθήκες και κλιματεδαφικό περιβάλλον υψηλής ανάπτυξης γι’ αυτό και συγκροτεί την τελική ένωση ΚΛΙΜΑΞ. Θεωρείται είδος της προοδευτικής εξέλιξης, επικρατεί απόλυτα σε όλους τους βαθύτερους, γονιμότερους και υγρότερους τόπους και διατηρείται άριστα παρά τις δυσμενείς, κατά καιρούς, ανθρωπογενείς επιδράσεις. Kάρυα έντονα τριγωνικά γυαλιστερά, κοκκινοκάστανα ανά 2-3 σε ξυλώδες κύπελο που σκεπάζεται από σουβλοειδή βράκτια. Ωρίμανση Σεπτέμβριο - Οκτώβριο του χρόνου μετά την άνθηση.   Kατ’ εναλλαγή, δίσειρα ωοειδώς ελλειψοειδή, μήκους 4-10 εκ. Και πλάτος 2,5-7 εκ. Αμβλέως οξύκορφα. Βάση πλατιά σφηνοειδής ως στρογγυλεμένη. Πάνω επιφάνεια βαθυπράσινη. Κάτω με ανοικτότερο χρώμα. Παρυφές ελαφρά κυματιστές. Μίσχος βραχύς μήκους 0,8 -1,2 εκ. Το ξύλο της οξιάς έχει πολλές χρήσεις ως καύσιμη ύλη, παράγει εξαιρετικό κάρβουνο, ενώ η ξυλεία, από οξιές με υψηλό κορμό, αφού πρώτα υποστεί στέγνωμα για να ελαττωθεί το μειονέκτημα της ελαστικότητας, είναι κατάλληλη για την επιπλοποιία, την τορνευτική κλπ.
Quercus sessiliflora (Q. Petraea) δρυς πετραία Fagaceae

Quercus

­­­Αθανασιάδης, Ν., Δασική βοτανική ΙΙ: Δέντρα και θάμνοι των δασών της Ελλάδος, Σ. Γιαχούδης & ΣIA O.E., 1986. 

Λουτρά Λουτρακίου Μονογενή. Φυτό μόνοικο. Τα αρσενικά σε κρεμαστούς πρασινωπούς ιούλους στη μέση ετήσιων κλαδίσκων. Τα θηλυκά μονά ή ανά 2-3 στην κορυφή των ετήσιων βλαστών και στις μασχάλες των φύλλων. Άνθηση Απρίλιο – Ιούνιο. Χρειάζεται, γόνιμα, αρκετά χαλαρά και αρκετά βαθιά εδάφη. Είδος ημιφιλόφωτο σε νεαρή ηλικία υποφέρει από όψιμους παγετούς.       Σχεδόν σε όλη την Ευρώπη, από την Νορβηγία  και Ν. Σουηδία ως τη μέση Ρωσία, Εύξεινο Πόντο, Μ. Ασία Ν. Ιταλία, ΒΑ Ισπανία και Μ. Βρετανία. Στην  Ελλάδα από την Β. Πελοπόννησο (περιχή Καλαβρύτων) και βορειότερα. Κυπελλοφόρο κάρυο (βαλανίδι) απόδισκο, λεπτότοιχο, με μικρά στρωτά, ωοειδώς λογχωτά κα ιοξυκόρυφα λέπια στη ράχη πυκνά χνουδωτά. Βαλανίδια ωοειδή σαφώς οξυκόρυφα. Ωρίμανσητέλη  Σεπτεμβρίου με αρχές Οκτωβριου του  χρόνου άνθησης. Πτώση αμέσως μετά την ωρίμανση. Βαθυπράσινοι, με μικρά αραιά φακίδια, γυμνοί. Κατ’ εναλλαγή, αντίστροφα ωοειδή ως ελλειψοειδή, μήκους 8-12 εκ. και πλάτος 5-7 εκ. Βάση σφηνοειδής ως κυκλική. Κορυφή πλατιά στργγυλεμένη ή ελαφρά οξυσμένη. Παρυφές ρηχά λοβωτές ή στο μισό μέρος βαθιά λοβωτές. Πλευρικά νεύρα καταλήγουν συνήθως στους λοβούς. Πάνω επιφάνεια βαθυπράσινη, γυαλιστερή. Κάτω με ανοικτότερο χρώμα. Μίσχος μακρύς μήκους 1,5-2,5 εκ. Το ξύλο είναι σημαντικό, που χρησιμοποιείται για σκοπούς κατασκευής  στη ναυπηγική βιομηχανία , και για βαρέλια για κρασί. 
Quercus coccifera (Πρίνος ή πουρνάρι) Fagaceae

Quercus

Αθανασιάδης, Ν., Δασική βοτανική ΙΙ: Δέντρα και θάμνοι των δασών της Ελλάδος, Σ. Γιαχούδης & ΣIA O.E., 1986. 

Πίνοβο – Τζένα, Λουτρά Λουτρακίου, Καλή Πεδιάδα, Μαύρο δάσος Μονογενή. Φυτό μόνοικο. Τα αρσενικά σε κρεμαστούς  ιούλους στη βάση ετήσιων βλαστών. Τα θηλυκά μονά ή ανά 2 απόδισκα στις μασχάλες  των φύλλων. Άνθηση Απρίλιο - Μάιο.  Eίδος θερμόβιο και φιλόφωτο με απαιτήσεις από το έδαφος περιορισμένες.            Στην ανατολική παραμεσόγεια περιοχή. Στην  Ελλάδα στην ευμεσογειακή ζώνη και στην κατώτερη υποζώνη της παραμεσογειακής ζώνης βλάστησης. Kυπελλοφόρο κάρυο (βαλανίδι) απόδισκο, με λέπια αγκαθόμορφα, ανασηκωμένα όρθια ή γυρτά προς τα πίσω. Βαλανίδια επιμήκη ή πλατιά κυλινδρικά,  οξυκόρυφα ζωηρά καστανόχρωμα. Ωρίμανση Οκτώβριο – Νοέμβριο   του δεύτερου  χρόνου  μετά την άνθηση. Πτώση αμέσως μετά την ωρίμανση. Νεαροί κλαδίσκοι ελαφρά  τριχωτοί ως πιληματώδεις, αργότερα γυμνοί. Κατ’ εναλλαγή, ωοειδή ως επιμήκη δερματώδη, μήκους 1,5-4 εκ. Και πλάτος 0,5-2,5 εκ. Βάση στρογγυλεμένη ως καρδιόμορφη. Κορυφή που καταλήγει σε αγκάθι. Παρυφές κυματιστά κολπωτές και αγκαθωτά οδοντωτές ή λειόχειλες. Πάνω επιφάνεια βαθυπράσινη, γυμνή. Κάτω με ανοικτότερο χρώμα. Μίσχος πολύ βραχύς μήκους 1 -5 εκ. Πέρα από την παραγωγή κόκκινης βαφής, τα βαλανίδια του πουρναριού χρησιμοποιούνται στην ιατρική ως στηπτικά. Επίσης το πουρνάρι χρησιμοποιείται για βόσκηση αιγών. Το πουρνάρι είναι ιδιαίτερα ανθεκτικό κατά της υπερβόσκησης αναπτύσσοντας αμυντικούς μηχανισμούς, όπως ισχυρά δόντια στα φύλλα. Επιπλέον, είναι ιδιαίτερα ξηρανθεκτικό είδος, αφού φύεται στα όρια της ερήμου (Συρία, Ιορδανία, Λιβύη). Ακόμη, πρεμνοβλαστάνει εύκολα μετά από πυρκαγιά, παίζοντας σημαντικό οικολογικό ρόλο, αφού προστατεύει το έδαφος από τη διάβρωση.
Quercus pubescens (Δρυς χνοώδης) Fagaceae

Quercus

­­­ Αθανασιάδης, Ν., Δασική βοτανική ΙΙ: Δέντρα και θάμνοι των δασών της Ελλάδος, Σ. Γιαχούδης & ΣIA O.E., 1986.

http://www.alekati.gr/%CE%B4%CF%81%CF%85%CF%82_%CF%87%CE%BD%CE%BF%CF%8E%CE%B4%CE%B7%CF%82

 

Λουτρά Λουτρακίου Μονογενή. Φυτό μόνοικο. Τα αρσενικά σε πρασινωπούς κρεμαστούς  ιούλους στη βάση ετήσιων κλαδίσκων. Τα θηλυκά μονά ή ανά 2-4 (5)  στην κορυφή ετήσιων βλαστών, σε απόδισκα ή βραχυπόδισκα σταχυόμορφα κεφάλια. Άνθηση το  Μάιο. Είδος θερμόβιο, λίγο απαιτητικό από το έδαφος σε θρεπτικές ουσίες και βάθος. Είδος φιλόφωτο. Στην Ν. Ευρώπη, Κριμαία, Καύκασο και Μ. Ασία. Σε όλη σχεδόν την Ελλάδα. Κυπελλοφόρο κάρυο (βαλανίδι) χωρίς ποδίσκο, ημισφαιρικό με λέπια πουάριθμα, πιεσμένα πάνω στο κύπελλο σαν κεραμμύδια, πυκνά χνουδωτά.βαλανίδια ωοειδή, σαφώς οξυκόρυφα. Ωρίμανση τέλη Σεπτεμβρίου – αρχές Οκτωβρίου  του χρόνου άνθησης. Πτώση αμέσως μετά την ωρίμανση. Νεαροί κλαδίσκοι πυκνά τριχωτοί.  Κατ’ εναλλαγή, αντίστροφα ως επιμήκη αντίστροφα ωοειδή, μήκους 5-10 εκ. Και πλάτος 4-6 εκ. Βάση ποικιλόμορφη. Κορυφή στρογγυλεμένη. Μέγιστο πλάτος στη μέση προς την κορυφή. Παρυφές λοβωτές, με λοβούς στρογγυλεμένους ή οξείς καμιά φορά οδοντωτούς και κόλπους διαφορετικού βάθους κα ιμορφής. Πλευρικά νεύρα καταλήγουν συνήθως στους λοβούς. Πάνω επιφάνεια βαθυπράσινη, συνήθως γυμνή. Κάτω με ανοικτό πράσινο χρώμα, πυκνά, χνουδωτά τριχωτή. Νεαρά φύλλα με χνούδι και στις δύο πλευρές. Μίσχος μήκους 1 εκ. Χνουδωτός. Η φλούδα της βελανιδιάς είναι ένα από τα πιο στυπτικά φάρμακα που υπάρχουν στη φύση. Είναι άριστο φάρμακο κατά της διάρροιας, της βλεννόρροιας και της αιμορραγίας. Αφεψήματα που παρασκευάζονται από τη φλούδα βοηθούν σε ασθένειες όπως η φυματίωση, η αμυγδαλίτιδα, οι χιονίστρες κ.λπ. Η υπερβολική εσωτερική χρήση της για μεγάλο χρονικό διάστημα βλάπτει το στομάχι και προκαλεί καρδιαλγία.Τα βαλανίδια είναι πολύ καλή τροφή για τα ζώα. Το ξύλο της αποτελεί άριστο καυσόξυλο, για τους παραδασόβιους πληθυσμούς. Καλά δένδρα δίνουν ξύλο άριστης ποιότητας για την ξυλουργική και την επιπλοποιία. Το ξύλο της είναι συμπαγές βαρύ, σκούρο ξανθό, με εμφανείς σχηματισμούς που οφείλονται στην ποικιλία των ετήσιων δακτυλίων. Χρησιμοποιείται σε πολλές χρήσεις και σχεδόν σε όλες τις ξύλινες κατασκευές.
Betula pendula (σημυδα η κρεμοκλαδής ή θηλώδης)  Betulaceae

­­­ Αθανασιάδης, Ν., Δασική βοτανική ΙΙ: Δέντρα και θάμνοι των δασών της Ελλάδος, Σ. Γιαχούδης & ΣIA O.E., 1986. 

Πίνοβο – Τζένα, Καλή Πεδιάδα Μονογενή. Φυτό μόνοικο. Τα αρσενικά σε απόδισκους , καστανωπούς ιούλους που κρέμονται ανά 1-3 στις κορυφές των μακροκλαδίων. Εμφανίζονται από το φθινόπωρο του προηγούμενου έτους. Τα θηλυκά είναι πράσινοι, αρχικά όρθιοι και αργότερα κρεμαστοί ίουλοι, στην κορυφή ετήσιων, φυλλωμένων βραχυκλαδίων. Άνθηση Μάρτιο – Μάιο.  Είδος ψυχρόβιο, εμφανίζεται σε ξηρά και φτωχά αλλά κα ισε πολύ υγρά εδάφη. Παρουσιάζει την καλύτερη ανάπτυξη σε νωπά, βαθιά πηλοαμμώδη εδάφη. Είναι φιλόφωτο είδος, με απαιτήσεις σε φως μεγαλύτερες από όλα τα πλατύφυλλα.  Στην Ευρώπη και Μ. Ασία. Είναι το μόνο είδος από το γένος Betula που εμφανίζεται στη χώρα μας και συγκεκριμένα  στη Ροδόπη, Φαλακρό Όρος, Παγγαίο, Βόρα και Πάικο.  Κάρυα σε κωνίσκους κυλινδρικούς, ανοικτοκάστανους ως καστανούς. Τα κάρυα είναι ανοικτοκάστανα με πλευρικά πτερύγια 2-3 φορές πλατύτερα. Ωρίμανση Ιούνιο – Αύγουστο του χρόνου άνθησης. Λεπτοί, συνήθως κρέμονται, κοκκινοκάστανοι γυαλιστεροί, ισχυρά αδενώδεις. Ωοειδώς κωνικοί, οξείς συνήθως κολλώδεις, σταχτοκάσανοι. Κατ’ εναλλαγή, γυμνά, τριγωνόμορφα ή ωοειδώς ρομβικά, έντονα οξύκορφα, μήκους 3-7 εκ. Είναι λεπτά, αδρά διπλά πριονωτά στις πλευρές και λειόχειλα στη βάση. Νεαρά κολλώδη, εξαιτίας αδενωδών εκρίσεων που αργότερα ελλαττώνονται. Φύλλα πρεμνοβλαστημάτων και ριζοβλαστημάτων μεγαλύτερα, καρδιοειδή, τριχωτά. Η σημύδα είναι ένα φυσικό παυσίπονο που περιέχει σαλικυλικό οξύ,  ένωση που βρίσκεται στην ασπιρίνη. Το αφέψημα από μπουμπούκια και νεαρά φύλλα σημύδας χρησιμοποιείται στην παραδοσιακή ιατρική ως βακτηριοκτόνο, επουλωτικό και αντισηπτικό. Εκτός των άλλων, τα φύλλα της σημύδας έχουν διουρητική δράση, βοηθούν στην καύση του λίπους, αλλά και στη μείωση του ουρικού οξέος. Τα νεαρά φύλλα της σημύδας, είναι πλούσια σε σαπωνίνες. Περιέχουν ένα φλαβονικό διουρητικό παράγωγο, την υπεροσίδη, τερπένια και τανίνες. Ο φλοιός περιέχει μπετουλινόλη (καμφορά της μπετούλας) και ένα γλυκοσίδιο (την μπετουλοδίση). Τα φλαβονοειδή που περιέχουν τα φρέσκα φύλλα σημύδας βοηθούν στην ενεργοποίηση του μεταβολισμού και ελευθερώνουν τον οργανισμό από ότι τον επιβαρύνει. Το εκχύλισμα από νεαρά φύλλα σημύδας έχει ως αποτέλεσμα την καταπολέμηση της κατακράτησης υγρών κυρίως μέσω της ενίσχυσης των ενεργειών του μεταβολισμού. Τα φύλλα της σημύδας είναι αποτελεσματικό ίαμα για την κυστίτιδα και άλλες λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος. Επίσης αποβάλλουν τη περίσσεια του ύδατος από το σώμα. Λόγω της καθαριστικής και διουρητικής της δράσης, το φυτό αυτό έχει χρησιμοποιηθεί για την ουρική αρθρίτιδα, τους ρευματισμούς και τους ήπιους αρθριτικούς πόνους.
Abies borisii regis (abies alba X Abies cephalonica, populous hybridogenus) Ελάτη υβριδογενής Πευκοειδή (Pinaceae)

Abies

Αθανασιάδης, Ν., Δασική βοτανική ΙΙ: Δέντρα και θάμνοι των δασών της Ελλάδος, Σ. Γιαχούδης & ΣIA O.E., 1986.

Διαχειριστική Μελέτη Δημοσίων Δασών Αλμωπίας.

Πίνοβο – Τζένα, Καλή Πεδιάδα Μονογενή φυτό μόνοικο. Τα αρσενικά είναι κιτρινοϊχρωμοι ίουλοι. Τα θηλυκά κιτρινοπράσινα, όρθια μορφής κωνίσκων. Άνθηση Απρίλιο – Μάιο. Στα κατώτερα κλαδιά ελαφρά οξυκόρυφες ή με εντομή. Στα ανώτερα κλαδιά είναι οξυκόρυφες και μεγαλύτερες. Επειδή είναι υβριδογενής πληθυσμός, οι βιολογικές απαιτήσεις άλλοτε πλησιάζουν προς λευκή και άλλοτε προς τη κεφαλληνιακή ελάτη. Εμφανίζεται σε υψόμετρα 800-1,800 m, στα βουνά με ετήσια βροχόπτωση πάνω από 1.000 χιλιοστά. Στη  Ν. Βουλγαρία και την πρώην Ν. Γιουγκοσλαβία.  Στην   Ελλάδα σποραδικά στην Πελοπόννησο, στον Τυμφρηστό και στην Οξιά και από εκεί βορειότερα ως τα σύνορα αμιγής ή σε συστάδες.Η Ε λ ά τ η αποτελεί το δεύτερο κατά σειρά δασοκάλυψης  κύριο συστατικό της δασοσκεπούς έκτασης του δάσους. Στο προκείμενο δάσος η ελάτη δεν σχηματίζει αμιγείς συστάδες αλλά απαντάται με αμιγή αλλά και με μικτή μορφή κυρίως με οξυά και δευτερευόντως με μαύρη και δασική πεύκη, αλλά και με δρυ. Κυλινδρικοί, μήκους 15 εκ.  Ποικιλόχρωμοι, με ελαφρά κωνική μορφή και περιχυμένοι με λίγη ρητίνη. Ωρίμανση Σεπτέμβριο - Οκτώβριο  του  χρόνου  άνθησης. Πτώση των σπερμάτων μετά την ωρίμανση. Ωοειδείς, σχηματίζουν πραγματικούς σπονδύλους , με λίγη  ρητίνη. Τριγωνικά,  ωοειδή, ανοικτά καστανόχρωμα, με κύστεις αιθερίων ελαίων και  πτερύγιο που τα περιβάλλει σαν χλαμίδα.
Pinus sylvestris (Δασική πεύκη) Πευκοειδή (Pinaceae)

Pinus

­­­ Αθανασιάδης, Ν., Δασική βοτανική ΙΙ: Δέντρα και θάμνοι των δασών της Ελλάδος, Σ. Γιαχούδης & ΣIA O.E., 1986. 

Καλή Πεδιάδα, Μαύρο δάσος Μονογενή φυτό μόνοικο. Τα αρσενικά είναι κίτρινοι, ωοειδείς ίουλοι. Τα θηλυκά κοκκινωπά, με ποδίσκο, όρθια μορφής κωνίσκων  ανά 2 . Άνθηση Απρίλιο – Μάιο. Ανά 2 σε βραχυκλάδια, μήκους 4-7εκ. Οξυκόρυφες, ημικυκλικές, περιεστραμμένες. Εξωτερική επιφάνεια βαθυπράσινη και  εσωτερική γαλαζοπράσινη. Διάρκεια ζωής 3-6 χρόνια. Είδος με μεγάλη προραρμοστική ικανότητα πολύ φωτόφιλο. Δεν είναι ευπαθές σε παγετούς και καύσωνες.  Στο μεγαλύτερο μέρος της Β. Και μέσης Ευρώπης καθώς και στη Β. Ασία. Στην  Ελλάδα στην Β. Ελλάδα και ειδικότερα στο Περιβόλι Γρεβενών, στα Πιέρια, Όλυμπο, Βέρμιο, Βόρας, Λαϊλιά, Όρβηλο και Ροδόπη. Ωοειδώς κωνικοί, μήκους 3-6 εκ. Με κυρτό ποδίσκο, στραμένοι προς τα κάτω. Ανώριμοι είναι πράσινοι, ενώ ανώριμοι σταχτοκάστανοι. Ωρίμανση τον Οκτώβριο  με Νοέμβριο του δεύτερου χρόνου από την άνθηση. Πτώση των σπερμάτων τον Μάρτιο – Απρίλιο του επόμενου χρόνου. Επιμήκεις μήκους 6-12 χιλ. κοκκινοκάστανοι, με ρητίνη ή χωρίς. Επιμήκη ωοειδή, γωνιώδη, μαυρωπά, κιτρινωπά ή με διάφορα χρώματα. Γυαλίζουν από τη μια πλευρά με  πτερύγιο που τα κρατά σαν τσιμπίδα. Το ξύλο του είναι γνωστό με την ονομασία κόκκινη ξυλεία, ερυθρωπό εσωτερικά και σκληρό, και χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη για την παρασκευή ξυλοπολτού για χαρτί, στις οικοδομικές κατασκευές και στη ναυπηγική.
Pinus nigra (Μαύρη πεύκη) Πευκοειδή (Pinaceae)

Pinus

Αθανασιάδης, Ν., Δασική βοτανική ΙΙ: Δέντρα και θάμνοι των δασών της Ελλάδος, Σ. Γιαχούδης & ΣIA O.E., 1986. 

Καλή Πεδιάδα, Μαύρο δάσος Μονογενή φυτό μόνοικο. Τα αρσενικά είναι κίτρινοι, ωοειδείς ίουλοι. Τα θηλυκά κόκκινα, όρθια μορφής κωνίσκων  ανά 2  ή 3 και σπάνια περισσότερα (4) στην άκρη των ετήσιων βλαστών. Ανά 2 σε βραχυκλάδια, μήκους 8-15εκ. σκουροπράσινες οξυκόρυφες. Είναι συνήθως κιτρινωπές στην άκρη πολύ τραχιές, δύσκαμπτες, λίγο περιεστραμμένες και οδοντωτες παρυφές. Διάρκεια ζωής 4-6 χρόνια. Είδος λιτοδίαιτο, μπορεί να αναπτυχθεί σε ξηρά και φτωχά εδάφη ανεξάρτητα από το υπεδάφιο πέτρωμα. Είναι ημισκιόφυτο και αντέχει περισσότερο τη σκιά από όλα τα ελληνικά πεύκα (εκτός την πενταβέλονη).  Στην Ν. Ευρώπη και Δ. Ασία, συγκεκριμένα στην Ισπανία, Ν. Γαλλία, Κορσική, Σικελία, Ν. Ιταλία, Βαλκανική χερσόνησο, Κριμαία, Εύξεινο Πόντο, Μ. Ασία, Κύπρο και Μαρόκο. Στην  Ελλάδα στην Πελοπόννησο, Στερεά Ελλάδα, Θεσσαλία, Μακεδονία, Θράκη, Σάμο, Εύβοια, Λέσβο και Θάσο. Πλατιά κωνικοί, συμμετρικοί, μήκους 5-8 εκ. Είναι τοποθετημένοι κάθετα στα κλαδιά ανά 2-4, χωρίς ποδίσκο, γυαλιστεροί κιτρινοκάστανοι. Ωρίμανση τον Οκτώβριο  με Νοέμβριο του δεύτερου χρόνου από την άνθηση. Πτώση των σπερμάτων τον Μάρτιο – Απρίλιο του επόμενου χρόνου. Κυλινδρικοί, έντονα  οξυκόρυφοι,ανοικτοκάστανοι, με ρητίνη. Επιμήκη ωοειδή, συνήθως ομοιόχρωμα, κιτρινωπά με μεγάλο πτερύγιο που τα κρατά σαν τσιμπίδα. Το ξύλο του έχει ερυθρωπό χρώμα εσωτερικά, είναι καλής ποιότητας, χρησιμοποιείται στις οικοδομές, στη ναυπηγική και σαν στύλος στήριξης καλωδίων μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος. Επίσης χρησιμοποιείται για την παρασκευή καλλυντικών.
Pinus peuce (Πευκη βαλκανική η πενταβέλονη) πευκοειδή (Pinaceae)

Pinus

­­­ Αθανασιάδης, Ν., Δασική βοτανική ΙΙ: Δέντρα και θάμνοι των δασών της Ελλάδος, Σ. Γιαχούδης & ΣIA O.E., 1986.

Ντάφης, Σ., Τα δάση της Ελλάδας, Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας, 2010.

 

Λουτρά Λουτρακίου, Καλή Πεδιάδα μονογενή φυτό μόνοικο. Τα αρσενικά είναι κοκκινοκίτρινοι, ωοειδείς ίουλοι. Τα θηλυκά ανά 2 σπάνια περισσότερα (3-4) με μικρό ποδίσκο, μορφής μικρών κονίσκων. Άνθηση Μαϊο – Ιούνιο. ανά 5 σε βραχυκλάδια, μήκους 5-10εκ. Ευθείες, δύσκαμπτες, με οδοντωτές παρυφές. Φυτρώνουν στις κορυφές των κλαδίσκων.  Η εγκάρσια τομή των βελονών είναι τριγωνική. ψυχρόβιο κωνοφόρο, ημισκιόφυτο  περισσότερο  ανθεκτικό από όλα τα ελληνικά πεύκα στη σκιά). Χρειάζεται βαθιά νωπά, πυριτικά  εδάφη. Αντέχει στους παγετούς, στα χιόνια και τους ανέμους. Είναι πιο απαιτητική σε υγρασία και θρεπτικά στοιχεία εδάφους από τη δασική πεύκη και προτιμά περιοχές με μεγάλη νέφωση.   στο Μαυροβούνιο, Σερβία, Ν. Βουλγαρία και Αλβανία. Στην Ελλάδα δεν δημιουργεί δάση αλλά εμφανίζεται μαζί με δασική πεύκη και την οξυά στον Βόρα  στην περιοχή της Αριδαίας ( όμορφο Λιβάδι και  Άνω Πέτερνικ) και στη Ροδόπη (θέση Τσίχλα) κυλινδρικοί, ανοικτοκάστανοι, μήκους 8-14 εκ. Με βραχύ ποδίσκο, ανά 1-4 αποκλίνουν ή κρέμονται από  τα κλαδιά. Καρπόφυλλα πλατιά σφηνοειδή, δερματώδη, με απόφυση παράχειλη και επάκριο ομφαλό. Ωρίμανση το Σεπτέμβριο με Οκτώβριο του δεύτερου χρόνου από την άνθηση. Πτώση των σπερμάτων αμέσως μετά την ωρίμανση. επιμήκεις ωοειδείς οξυκόρυφοι, κοκκινοκίτρινοι, με ρητίνη. μήκους 5-8 χιλ. Με διπλάσιο πτερύγιο. το ξύλο της είναι κατάλληλο για οικοδομική ξυλεία, έπιπλα και επενδύσεις. Θα μπορούσε  να χρησιμοποιηθεί σε αναδασώσεις, για ανύψωση των δασοορίων σε υψηλά βουνά της Βόρειας Ελλάδας με πυριτικά πετρώματα, αλλά και για παραγωγή νερού.