19 ΤΟΠΟΙ, 19 ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ, 19 ΕΡΓΑ ΤΕΧΝΗΣ


ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ “LIVING HISTORY, LIVING NATURE” ΔΕΚΑΕΝΝΕΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΠΡΟΣΚΛΗΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΟ ΑΛΜΩΠΙΑΣ,ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 2014
ΚΑΘΕΝΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΤΟΠΟ ΤΗΣ ΑΛΜΩΠΙΑΣ

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΚΘΕΣΗ


Ο Αλέξανδρος Αδαμίδης δημιούργησε έναν πίνακα εμπνευσμένο από το Ντόμπρο Πόλε, ένα οροπέδιο στα βουνά της Αλμωπίας με σπάνια χλωρίδα, βίαιη ιστορία στο 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο και ένα εγκαταλελειμμένο στρατιωτικό νεκροταφείο.

Η Αγγελική Αυγητίδου παρουσίασε τα ευρήματα μίας επιστήμονα που επισκέφτηκε τους καταρράκτες στη Νότια και το Μαύρο Δάσος στην Όρμα.

Η Μαρία Οικονόμου μελέτησε την ορνιθοπανίδα των βουνών Τζένας και Πίνοβο και δημιούργησε μια σειρά έργων για τα προστατευόμενα είδη της περιοχής.

Ο Sashko Janev εργάστηκε για την εκκλησία της Αναλήψεως στο Θεοδωράκι και μια μερικώς διατηρημένη εικόνα που αναπαριστά το πρόσωπο του Ιησού να αντανακλάται στο σάβανο.

Η Ελεάννα Κουμαριανού έδωσε έμφαση στο φυσικό περιβάλλον της Μονής του Αγίου Ιλαρίωνα συνδέοντας τον ανώτερο πνευματικό χώρο με τη χλωρίδα της γης και την έννοια του χαμένου παραδείσου.

Η Δήμητρα Λαμπρέτσα μελέτησε την παλαιοντολογική συλλογή των οστών στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και δημιούργησε μια σειρά έργων για την αρκούδα που ζούσε στις σπηλιές της Αλμωπίας, χιλιάδες χρόνια πριν.

Ο Dejan Makarijovski εξέφρασε την ιστορία της Μονής του Αρχαγγέλου Μιχαήλ σε δύο πίνακες, με έμφαση στην καταστροφή του από πυρκαγιά τον 18ο αιώνα, που κατέστρεψε τα πάντα, εκτός από την εικόνα του Αρχάγγελου Μιχαήλ.

Η Βιργινία Μαστρογιαννάκη δημιούργησε το έργο «Σπλαγχνικές Σχέσεις» για το Κάστρο της Χρυσής και τις αλλαγές της υλικότητάς του μέσα στο χρόνο.

Η Βασιλική Μάττα δημιούργησε το «Νάμα», από την ελληνική λέξη που σημαίνει τόσο «το νερό της πηγής» όσο και «το κρασί για τη Θεία Μετάληψη», συνδυάζοντας στοιχεία από την βανδαλισμένη εκκλησία του Αγίου Ιωάννη στο Άνω Λουτράκι και τη φύση στον καταρράκτη Κουνουπίτσα.

Η Φωτεινή Παπαχατζή αποτύπωσε την ιστορία και τη φύση της Αλμωπίας σε δύο σειρές από πρωτότυπες φωτογραφίες και μία τριπλή βιντεοπροβολή και προσκάλεσε τους πολίτες της Αλμωπίας σε ένα συμμετοχικό έργο.

Ο Ιωάννης Παπαγιαννάκης καθιστά τη χρήση του νερού ως το στοιχείο που συνδέει ιστορικά και σύγχρονα ερείπια, από τον αχρησιμοποίητο νερόμυλο στη Σωσάνδρα στο εγκαταλειμμένο δημόσιο κολυμβητήριο της Αριδαίας.

Ο Pande Petrovski χρησιμοποιεί μια ποικιλία εκφραστικών μέσων για μια σειρά  τοποθεσιών της Αλμωπίας, όπως τα ιαματικά λουτρά, τις εκκλησίες στην Ξιφιανή και το Αετοχώρι και τοπία κοντά στα αρχαιολογικά μνημεία.

Ο Ζαχαρίας Πολυχρονάκης επικεντρώνεται στις τοιχογραφίες στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στο Αετοχώρι και τα φυσικά στοιχεία της Αλμωπίας για να σχολιάσει τη συνύπαρξη της ιστορίας και της φύσης.

Η Ελένη Προβατά δημιούργησε δύο έργα για τη μεταβυζαντινή γέφυρα στο Άλωρο με έμφαση στο πέρασμα της μέσα στο χρόνο και στη σημερινή της κατάσταση.

Ο  Igor Stojanovski επικεντρώθηκε στις ομοιότητες και τις διαφορές των δομών των λίθων των αρχαιολογικών χώρων στο Άλωρο, την Άψαλο και την Κωνσταντία.

Η Βασιλική Γεροκώστα δημιούργησε ένα βιβλίο με σχέδια και ποιήματα για την Αλμωπία και το Λαογραφικό Μουσείο, το οποίο φιλοξενεί πολλά σκεύη καθημερινής χρήσης περασμένων εποχών.

Η Hristina Zafirovska ανασχηματίζει διακριτά χαρακτηριστικά της γης και του νερού των Λουτρών σε μια ενότητα.

Η Σωτηρία Ζορμπά χρησιμοποιεί σύμβολα και τη γεωμετρία για το σπήλαιο των Λουτρών.

Ο Zlatko Gorgievski  ζωγράφισε μια άποψη της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου στη Ξιφιανή.